Eigen muziek

Een laatste klap en de wereld ziet er anders uit. Kleuren vervagen, geluiden versterken. De mensen zijn niet langer zichzelf, maar wie dan wel? Durf jij nog jezelf te zijn? Of durf ik dat?

Ik lach hardop, mijn handen bewegen. Ik zing en mensen kijken. Zie ze kijken, die vreemdelingen. De wereld is gek, alleen ik ben normaal gebleven. Bomen gekapt, dieren verdwenen. Maar ik ben er nog. Is dit blijdschap of draai ik door?

Ik wil zingen, de hele dag. Ik wil terug naar mijn jeugd, weer een kind zijn. Lekker onschuldig, de wereld ontdekken, geen zorgen, alleen kijken. Maar ook dat kind lijkt anders nu, zingt niet meer. Ik ken zijn lied niet en hij niet de mijne. Ik ga mijn eigen weg, weg van hier. Het ontdekken van de wereld, op zoek naar mijn inspiratie. Die lijkt verdwenen hier, verborgen op een ander continent. Ligt te wachten op mij, klaar om mijn toekomst vrij te geven. Mijn reis begint net met een nieuwe melodie, lange klanken die nooit meer eindigen.

Sun of my Life

Sometimes it’s so hard to be around you. I can’t breathe and feel warm as you draw nearer. I am not a shy person; I just don’t know what to say. I’ve never gone to sit with someone I don’t know yet. But the moment I see you, all my fears sink to the bottom and are swallowed whole. I feel so nervous sitting right next to you. My breath hitches in my throat when you suddenly touch me. I don’t open up easily, but you’re arms open wide for me and I can’t help it. I want to be near you, even though I know you’re taken.

So many contradictions float inside my head when you’re in the room. I always see you in the dark, but you light up the room with your shiny eyes. It’s not difficult to find so many people surrounding you. Never met anyone more kind, I wonder if you could ever hate.

I’m not a party person, but I will go to any party if you promise to be there. Even when we don’t talk, just being near you lights up my life. I can take on the world again. It might not be meant to be, but I can wait for my own version of you.

Today, I feel sick and can hardly breathe. But thinking of you has put a bigger smile on my face than the warm sun outside could ever do.

De klok slaat

Met mijn ogen op de klok, wacht ik rustig op het moment. Die ene seconde dat alles verandert. Het borrelde al een lange tijd, maar de deksel houdt het niet meer.

Mijn toekomst staat op het spel als ik dit niet toe laat. Het leven kan verrassend zijn, maar wanneer de verrassingen voorbij zijn, dan mag je je zorgen gaan maken. Als je leven voorbij flitst in een seconde, dan leef je niet.
Ik spring op, wanneer de klok dat laatste uur slaat. Ik heb geen opties meer, dit is het einde.

Ik sla de muren neer met harde hand en open mijn armen. Mijn emoties laat ik gaan. Ik lach hardop wanneer de zon mijn wangen verwarmt. Ik sluit mijn ogen en laat het op me af komen. Ik ben vrij en eindelijk voel ik mij thuis. Vaarwel aan mijn oude leven, welkom nieuwe toekomst.

Tiny boxes

This is me, pounding on the walls. They surround me and seem to come closer every second. These four walls make me feel like a fish in a bowl. They show me a grey world outside. All these giants walking around, carrying boxes with colorful lives inside. These giants, with their black and white outlook have taken over the world.

My fists keep pounding. This isn’t right. The world shouldn’t be like this. What happened to the colors? The rainbows, happy faces, just happiness, all gone. We gave them up, surrendered to the rules of greyness.

The future looks grim, only more giants keep walking through the city. More lives are taken out of the towers and put into little boxes. We should fight against them; take back happiness and our lives.

I kick and scream, when a crack starts to appear. My box shakes like an earthquake, the giant seems to be shrinking. And I just got taller. I hit the crack again and again, until the box starts to tear. I grow taller and taller, till the box can no longer contain me.

An explosion of color gets out as I am finally out of the box. Now a giant myself, I walk around the city, breathing in the fresh air. Looking down, I see a small grey box on the ground. I pick it up and peak inside. A small grey looking me looks confused, as the walls have consumed her.

I look around and see more colors appearing as the other colorful people take my example, locking up their grey looking selves in tiny little boxes. Free at last as colors come back into the world. Happiness has come back to life as we step out of our comfortable boxes and live the life we always wanted.

Brandende kaarsen

Terugdenkend aan haar leven,
Besefte ze dat ze alles had gegeven.

Al haar wensen en haar dromen,
Stonden op het punt om uit te komen.

Maar in een klap was dat voorbij,
En plots schoof alles opzij.

Kleuren spatten om haar heen,
Realiteit zit er in geen een.

Vormen die bewegen,
Geuren die haar hoofd legen.

De grond komt dichterbij,
Maar de lucht trekt aan haar zij.

Mensen houden hun adem in,
Heeft helpen nog wel zin?

Maar dan komt hij er aan,
En ziet haar verward staan.

Kan hij haar nog laten zien,
Dat ze meer aan kan misschien?

Maar luisteren zal ze niet doen,
Door geen enkele manier, niet eens een zoen.

Ze gelooft niet meer in hem,
En verwijdert zich van zijn stem.

Ze kan er niet meer tegen,
Al wilde ze niet op geven.

De druppel is al bereikt,
Haar leven is niet hetzelfde zoals nu blijkt.

Een stap kan ze nog lopen,
Maar welke kant op staat nu open.

Dan kijken mensen verschrikt naar boven,
Kunnen hun ogen niet geloven.

De stap is genomen,
Haar tijd is gekomen.

Naar aanleiding van haar besluit,
Gaat haar kaars nu vanzelf uit.

Lange wegen…

Rennend door de gang, rennen voor mijn leven. De gang lijkt niet op te houden, tot er plots een bocht op doemt. Zonder om te kijken, ren ik door. Maar om de bocht moet ik plots stoppen. Trappen, overal, omhoog, omlaag, aan alle kanten. Maar welke moet ik nemen?

Snel moet ik een keuze maken, want ik hoor ze dichterbij komen. Ik neem een trap omhoog en blijf de treden op lopen. Dan weer een gang. Nu deuren, in alle maten, kleuren en elk een ander sleutelgat. Mijn hoofd draait of is het deze vreemde ruimte?

Ik adem zwaar, mijn lichaam trilt. Maar ik stap af op een hoge, rode deur. Ik draai de gouden deurknop om en beving mij plots in een oude huiskamer. Een Engels tapijt op de grond, een ronde koffietafel in het midden. Lelijke, groene banken met donkere houten kasten. Het klopt niet, ik wil hier weg. Een muffe geur dringt mijn neusholtes binnen.

Dan een oude, krakende stem achter mij: “wat doe je hier?”

Een oude man staat nu achter mij. Hij kijkt boos, maar ik kan geen word uitbrengen. Dan een angstig geluid. Luid gegrom klinkt van twee kanten achter de man. “Grijp haar!”

Ik gil als de twee rottweilers achter me aan komen. Ik draai me om, maar de rode deur is weg. Dan zonder na te denken begin ik te rennen door de woonkamer. Ze hadden me al moeten hebben nu, maar weer klopt het niet. Ik ga om de tafel heen rennen, de wee honden achter me aan. Een grijpt naar mijn enkel, bijna beet. Ik blijf rennen, tot ik plots struikel. Ik bereid me voor op pijn en gil het uit met mijn ogen dicht. Maar het gebeurt niet.

Ik doe mijn ogen open en ben weer in het trappen huis. Maar het gegrom omringt me nog steeds. Ik sta op en begin weer te rennen, weg van het gegrom. Ineens zie ik mijn tante voor mij. Ik sta stil, want ze is anders. Ze draagt een masker en reageert niet op mij. De honden komen achter haar. Ik loop achteruit en ren de andere kant uit. Tranen stromen over mijn wangen, ik kan niet meer..

Ik begin te vallen, de trappen zijn onder mijn voeten verdwenen, de vloer ook. Leegte komt me tegemoet. Ik gil en huil het uit, maarr dan een zachte landing. Terug in mijn bed, veilig in mijn slaapkamer. Mijn hart gaat tekeer, mijn lichaam beweegt nog na van de val. Mijn wangen zijn doorweekt met tranen. Zal er dan nooit een einde komen aan mijn nachtmerries?

Ik kijk om me heen en zie tot mijn schrik de muren verdwijnen. Mijn bed blijft bestaan, maar het eeuwige trappenhuis met mijn onzichtbare monsters keren terug.

Wat zou ik graag naar huis gaan.. Maar die deur blijft ver weg en gesloten. Alleen, verlaten, elke trap en elke deur herbergt mijn herinneringen, mijn nachtmerries die me blijven achtervolgen..

Opgesloten in mijn hoofd.. overgenomen door mijn gedachten, geen kracht meer om te vechten, rennen lukt niet meer.. voor altijd diep in gedachten gezonken, tot iemand me weer wakker schud..

Verlaten

Daar sta ik dan, op straat. Mensen lopen langs me, maar ik zie ze niet. De regen die over mijn gezicht glijdt, mengt zich met mijn bittere tranen. Pijn, maar ook leegte in mijn ogen. Ik staar in de verte, maar kijk niet echt. Ik zie niets, hoor niets, alsof ik er niet ben.

Maar ik voel nog wel. Diep in mij schuilt een schreeuwend kind, bang en verlaten. Ik kijk er naar, maar kan niets doen. Ik ben aan de grond genageld.

De regen stroomt harder, iemand botst tegen me aan. Ik verlies mijn evenwicht en val dieper en dieper, tot de grond me stopt. Mijn hoofd bonkt op de stoeptegels. Rode vloeistof mengt zich met het stromende water. Mijn ogen zijn nog open, maar ik zie niets. De regen blijft maar komen, ik neem het in me op.

Plots vallen er minder druppels. Mijn hand wordt opgepakt. In de verte een stem, bekend, maar te ver weg. Ik probeer weer terug te komen, de wereld weer zien. De stem komt dichterbij, een gezicht tegen mijn wang. Nieuwe tranen gemengd met regen, niet van mij. Langzaam krijg ik weer controle, vingers bewegen eerst. Warmte neemt me over, sterke hand houdt de mijne stevig vast. Nog zwak knijp ik in de hand, zou het gevoeld zijn?

Ik zie nu mijn geliefde, tranen vol verdriet. Kan mij niet los laten, probeert me gerust te stellen. Ik probeer een glimlach en fluister de vier woorden die nodig zijn. De hand pakt mij nog steviger vast en beseft wat ik niet kan tegenhouden. Weer laat ik los, maar deze keer zal ik niet terug keren.

Mijn omgeving komt nu in het zicht. Niet op straat, niet in de regen. Niet gevallen op stoeptegels. Wel rood om me heen, op de grond, in ons huis. Maar mijn hoofd werd niet geraakt door de grond, de kogel kwam eerst…

Vorige Oudere items

%d bloggers op de volgende wijze: